فتوتیتر | دحو الارض
«وَ الْأَرْضَ بَعْدَ ذلِکَ دَحاها» به معنای گسترده ساختن خشکی روی زمین و آماده کردن آن از هر سو برای زندگی جانداران است. بر پایه روایات اهل بیت عصمت و طهارت(ع)، خدای رحمان «روز بیست و پنجم ذیالقعده» از روی لطف بیکرانش به کره زمینِ سراسر آب، زندگی بخشید و بخشهایی از آن را خشک کرد و کعبه نخستین نقطهای بود که از زیر آب سر برآورد. امام رضا(ع) فرمود: حضرت ابراهیم خلیل(ع) و حضرت عیسی (ع) در شب بیست و پنجم ذیالقعده زاده شدند. در این شب زمین از زیر کعبه گسترده شد؛ پس هر کس روزش را روزه بگیرد همانند کسی است که شصت ماه را روزه داشته است. [آیتالله جوادی آملی؛ فرهنگ نامه حج و عمره؛ صفحه ۲۶۷]
